سپس در ذيل [ أو توذّى اهل بالقول ] مىفرماين : يا زن با فعل و كردارش سبب فراهم شدن اذيّت به اهل خانه شود كه در اين دو مورد يعنى ارتكاب عمل فحشاء و اذيّت كردن اخراجش از منزل جايز مىباشد از اين‌رو در صورت اوّل او را براى اقامه نمودن حدّ بر وى از خانه بيرون مىبرند و پس از اجراء حد فورا به منزلش بازمىگردانند و در فرض دوّم مرد زن را از منزلى كه سكونت در آن دارد اخراج و به مسكن ديگرى كه با حال وى مناسب باشد مىبرد و اگر از كرده خويش توبه و بازگشت نكرد هرگز به منزل قبلى برگردانده نمىشود ولى اگر حركات و كردار سابقش را ترك نمود و از اذيّت اهل خانه منصرف شد در عود و عدم عودش دو احتمال است : احتمال اوّل : وجوب اعاده‌اش به منزل قبلى . احتمال دوّم : بگوئيم جايز است وى را در منزل دوّم باقى بگذارند زيرا پس از صدور اذيّت از وى اخراجش جايز شد و شارع مقدّس شوهر را در اين امر مأذون ساخت و چون اين اذن قيدى به دنبال ندارد از اين‌رو ابقائش در اين منزل مطلقا جايز است چه توبه كند و چه بر حال سابقش باقى باشد . از اين گذشته در صورت توبه‌اش بايد گفت چون زنان عقل و دين كاملى نداشته و از اين دو نظر ناقص محسوب مىشوند لاجرم به توبه ايشان اطمينان و وقعى نمىباشد . بلى : البته برگرداندنش به منزل سابق جايز و مشروع است ولى واجب نمىباشد . حال اگر پس از برگرداندن به همين حال توبه باقى ماند و ديگر اذيّت از وى صادر نشد واجب است در همانجا باقى بماند ولى اگر دوباره به